Co się dzieje po dołączeniu obwodu RL lub RC do sieci, zależnie od chwili łączenia
Zakłada się, że przed załączeniem w cewce nie płynie prąd, a kondensator nie jest naładowany. Zmieniaj kąt załączenia i obserwuj, jak zmienia się składowa przejściowa (zielona), podczas gdy ustalona (niebieska) pozostaje zawsze taka sama.
Po dołączeniu obwodu liniowego do napięcia sinusoidalnego odpowiedź jest sumą dwóch części. Składowa ustalona to ta, którą liczymy metodą wskazów: sinusoida o częstotliwości źródła, amplitudzie Vm/Z i przesunięciu φ. Składowa przejściowa to funkcja wykładnicza zanikająca ze stałą czasową obwodu, tak jak przy prądzie stałym. Jej wielkość nie jest stała: jest dokładnie taka, by prąd cewki lub napięcie kondensatora zaczynało od wartości sprzed łączenia. Dlatego zależy od chwili załączenia.
Jeśli załączenie nastąpi dokładnie przy α = φ, składowa przejściowa jest zerowa i prąd od razu jest w stanie ustalonym. Przy α = φ − 90° początkowa składowa stała wynosi Im, a prąd jest przesunięty na jedną stronę osi: to prąd asymetryczny, którego pierwszy szczyt zbliża się do podwójnego szczytu ustalonego, gdy rezystancja jest mała w porównaniu z reaktancją. W obwodach silnie indukcyjnych (φ blisko 90°) najgorszym przypadkiem jest załączenie w przejściu napięcia przez zero.
Tak właśnie dzieje się przy zwarciu w sieci: aparat łączeniowy musi wytrzymać asymetryczny szczyt, a nie tylko wartość skuteczną. Norma IEC 60909 szacuje go współczynnikiem κ zależnym od stosunku R/X sieci:
κ wynosi od 1,02 w sieciach silnie rezystancyjnych do prawie 2 w silnie indukcyjnych, np. w pobliżu transformatorów mocy. Zdolność załączania wyłączników podaje się właśnie jako wartość szczytową. Wzór na κ przytoczono za IEC 60909; formalne obliczenia muszą uwzględniać normę i jej współczynniki korekcyjne.
Coś podobnego zachodzi przy załączaniu nieobciążonego transformatora, choć tam prąd załączenia (inrush) jest znacznie większy z powodu nasycenia rdzenia, którego ten liniowy model nie uwzględnia.
Rozładowany kondensator w pierwszej chwili zachowuje się jak zwarcie, więc prąd początkowy wynosi v(0)/R: jeśli zostanie załączony w szczycie napięcia, impuls ogranicza tylko rezystancja (a w rzeczywistości indukcyjność) obwodu. Stąd rezystory lub dławiki wstępne i specjalne styczniki do baterii kondensatorów kompensacyjnych. Załączenie w przejściu napięcia przez zero lub z kondensatorem już naładowanym do chwilowego napięcia sieci pozwala uniknąć impulsu.
Z indukcyjnością sieci w szeregu załączenie kondensatora tworzy obwód RLC: pojawia się też oscylacja wielkiej częstotliwości, która może wywołać przepięcia do podwójnego napięcia szczytowego.
Zobacz też: Stany nieustalone przy prądzie stałym, Zadania z wskazami, Obwód RLC i Kompensacja mocy biernej.