Reguła korkociągu to sposób wyznaczania kierunku pola magnetycznego wytwarzanego przez przewodnik, zwykle cylindryczny, gdy płynie przez niego prąd elektryczny. Nazwa pochodzi od korkociągu, ponieważ wiąże ruch korkociągu wkręcanego w korek z kierunkiem, w którym się go obraca. W rzeczywistości ta reguła jest uproszczeniem reguły prawej dłoni Fleminga.
Przewodnik «chwyta się» prawą dłonią tak, aby kciuk wskazywał kierunek prądu: pozostałe palce pokazują kierunek wytworzonego pola magnetycznego. Im większy prąd płynie przez przewodnik, tym silniejsze pole magnetyczne. Jeśli prąd zmienia się w czasie, zmienia się również pole. Wytworzone pole magnetyczne podlega prawu Ampère'a. Jeśli kilka przewodników leży dostatecznie blisko, ich pola magnetyczne sumują się lub znoszą, zależnie od tego, czy prądy płyną w tym samym czy w przeciwnych kierunkach.