Ta reguła służy do wyznaczania kierunku (i wartości) ruchu przewodu, zazwyczaj przewodnika z prądem umieszczonego w polu magnetycznym. Opisał ją Anglik John A. Fleming i stosuje się ją głównie do analizy działania silników elektrycznych, zarówno prądu stałego, jak i przemiennego.
Rozważmy przewodnik umieszczony w polu magnetycznym, jak na rysunku 2.1. Gdy przez przewodnik nie płynie prąd, pole magnetyczne jest prostopadłe i pozostaje niezmienione. Gdy płynie prąd (rysunek 2.2), wokół przewodnika powstaje pole magnetyczne zgodnie z regułą korkociągu; w tym przypadku, ponieważ prąd płynie w naszą stronę, pole obraca się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara i sumuje się z istniejącym. Odkształca to linie pierwotnego pola, jak pokazuje rysunek 2.3: linie po lewej stronie słabną, a po prawej się wzmacniają, spychając przewodnik w lewo.
Ten ruch nazywa się siłą elektrodynamiczną i stanowi istotę każdego rodzaju silnika elektrycznego. Siła wypadkowa wynosi: