Rozwiązywanie od 2 do 6 zmiennych z kolorowymi grupami
Rozwiązywanie siatek Karnaugha
Kliknij każde pole, aby przełączać je między 0, 1 i X (dowolne), albo wpisz mintermy. Narzędzie grupuje jedynki
i podaje uproszczoną funkcję.
Minimalna suma iloczynów (SOP)–
Minimalny iloczyn sum (POS)–
Wybrane grupy
Jak rozwiązać siatkę Karnaugha
1. Czym jest i do czego służy
Siatka Karnaugha to graficzna postać tablicy prawdy, w której sąsiednie pola różnią się tylko jedną zmienną
(wiersze i kolumny są w kodzie Graya: 00, 01, 11, 10). Grupowanie sąsiednich pól odpowiada więc zastosowaniu własności
\(X\,Y + X\,\overline{Y} = X\) i eliminacji zmiennych bez ręcznych przekształceń algebraicznych.
2. Zasady grupowania
Grupy mogą mieć tylko 1, 2, 4, 8, 16 lub 32 pola i muszą być prostokątne.
Im większe, tym lepiej: przy każdym podwojeniu rozmiaru znika jedna zmienna.
Krawędzie się stykają: pierwszy i ostatni wiersz (lub kolumna) są sąsiednie, a cztery narożniki tworzą grupę.
Pole może należeć do kilku grup. Pól X używa się tylko wtedy, gdy pomagają powiększyć grupę.
Użyj najmniejszej liczby grup, która pokrywa wszystkie jedynki.
Przy 5 i 6 zmiennych sąsiednie są także kolumny (lub wiersze) symetryczne względem środka siatki: dlatego niektóre grupy wyglądają na podzielone na dwa bloki.
3. Odczyt każdej grupy
W każdej grupie zmienne, które zmieniają wartość, są eliminowane. Pozostałe zostają w wyrazie: bez negacji, jeśli mają wartość 1, i zanegowane, jeśli mają wartość 0.
Dla postaci iloczynu sum grupuje się zera i odczytuje odwrotnie (zanegowane, jeśli mają wartość 1).
To funkcja wczytana do siatki. Minimalne grupy to:
\(\overline{B}\,\overline{C}\): pola 0, 1, 8 i 9 (wiersze AB = 00 i 10, sąsiednie przez krawędź).
\(C\,\overline{D}\): pola 2, 6, 10 i 14 (cała kolumna CD = 10).
\(\overline{A}\,B\,D\): pola 5 i 7.
Grupa czterech narożników (\(\overline{B}\,\overline{D}\)) też jest poprawna, ale zbędna: jej pola są już pokryte.
\[ f = \overline{B}\,\overline{C} + C\,\overline{D} + \overline{A}\,B\,D \]
Zadanie rozwiązane ze stanami nieokreślonymi: \(f = \sum m(1, 3, 7, 11, 15) + d(0, 2, 5)\)
Cała kolumna CD = 11 (3, 7, 11, 15) daje \(C\,D\). Aby pokryć 1, używa się stanów nieokreślonych 0 i 2 albo 5: z 1, 3, 5 i 7 wychodzi
\(\overline{A}\,D\). Wynik: \(f = C\,D + \overline{A}\,D\).